February 25, 2009

Κ Α Σ Ε Τ Τ Ε Σ







όπως παρατηρείτε έχω μια εμμονή με τη κλασική κασέτα ,
και σε πολλές περιπτώσεις προτιμώ να γράφω κασέτες από τα βινύλια μου

οι φωτογραφίες εδώ είναι από αγαπημένες μου κασέτες
ξεκίνησα με τα sixties και συντομα θα αναρτησω
το περιεχομενο απο καθε μια αναλυτικα

και βεβαια θα χαρω να ετοιμασω μια για οποιον μου το ζητησει


  • my.sixties


η λίστα των κομματιών στο link εδω








  • fairy tail
αυτη ειναι μια πειραματικη κασετα
να μιξαρισμένο σετ με ηλεκτρονικά τοπία
και επιλογές
απο το παραμύθι του κουρδιστού αηδονιού
από τη εκτέλεση της λενας πλατωνος
το φυσικο αηδονι κοντρα με τα ψηφιακα




το link ειναι εδω



  • a small relief
for my existential angst

contains
Miles Davis- Get up with it (1974 rare usa vinyl )
Charles Mingus- Town Hall Consert ( european tour '64 )


  • r a n d o m . a new wave vinyl dj set by n n t
soon the track list


February 23, 2009

' α ν α λ ο γ ι κ έ ς '




















' ψ η φ ι α κ έ ς '




Φ Ω Τ Ο Γ Ρ Α Φ Ι Ε Σ


λένε πως μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις και είμαι απόλυτα σύμφωνος . . μια εκδρομή , ένα ταξίδι , μια μυρουδιά για μένα ' χωράει 'σε μια φωτογραφία σε μια προσπάθεια να τις ξεχωρίσω , χρονικά κυρίως , ονομάζω ' αναλογικές ' όλες αυτές που τραβήχτηκαν με την ΜΙΝΟLΤΑ και είναι από το 1990-2000 και οι επόμενες με τη SONY πια , ' ψηφιακές ' . . .

Η Χ Ο Γ Ρ Α Φ Η Σ Ε Ι Σ

2003-2007 στο ' homeworkz studio ' στο βοτανικό μαζί με φίλους και γνωστούς δοκιμάσαμε λέξεις , κατασκευές , ποίηση και διάφορα ' ντανταϊστικά ' παιχνίδια
κυρίως μουσικά . . . πολλά από αυτά έχουν ενδιαφέρον και μια επιλογή από αυτά μπορείτε να τα έχετε για δική σας χρήση μέσα από αυτό εδώ το ' blog '

ένα μεγάλο και ενδιαφέρον κομμάτι της εποχής αυτής είναι και ο ' λαβύρινθος '
δείτε την σελίδα με τις περισσότερες πληροφορίες

LABYRINTHOS

Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α



Ο πόλεμος τέλειωσε. Αποχαιρετισμός στα όπλα. Τίποτε όμως δεν θα είναι όπως πριν.

Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος άφησε πίσω του χιλιάδες νεκρούς και μεγάλες καταστροφές. Η Ευρώπη γέμισε ερείπια. Ακολούθησε οικονομική κρίση, ανεργία, το κραχ. Ιδεολογικές αναζητήσεις, κοινωνικές συγκρούσεις, η άνοδος του φασισμού. Και την ίδια ώρα η φρενίτιδα. Οι παλιές αξίες πέθαναν. Η τέχνη σε όλες της τις μορφές ζει μεγάλες στιγμές. Και οι κάτοικοι του πλανήτη στρέφονται στο εφήμερο. Σαν να ήξεραν ότι 21 χρόνια μετά θα ακολουθούσε ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος ακόμα χειρότερος από τον πρώτο.

Στην αρχιτεκτονική η σχολή του Μπάουχαουζ ξεκινάει από τη Γερμανία και κερδίζει συνεχώς έδαφος σε όλο τον κόσμο. Η Αρ Ντεκό δίνει νέες διαστάσεις στη διακόσμηση και στην αισθητική.

Είναι η εποχή που η τεχνολογία μπαίνει για τα καλά στη ζωή του ανθρώπου. Τα αυτοκίνητα – είδος πολυτελείας αρχικά – γίνονται όλο και περισσότερα. Η αεροπορία αναπτύσσεται. Και μια τέχνη που στηρίζεται στην τεχνολογία, ο κινηματογράφος, φθάνει στις μεγάλες μάζες και τις συγκινεί. Νέα είδωλα συγκινούν τον κόσμο και η καλλιτεχνική δημιουργία παύει να είναι ευρωπαϊκό προνόμιο. Πολλά συμβαίνουν στην Αμερική και επηρεάζουν όλο τον πλανήτη. Η ευδαιμονία της μπελ επόκ μετά τον πόλεμο παίρνει έναν φρενήρη ρυθμό.

Ήδη, κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου παρουσιάζεται ένα καλλιτεχνικό ρεύμα που έμελλε να επηρεάσει όλο τον 20ό αιώνα και ενδεχομένως και τον 21ο. Το 1915 ο Ούγκο Μπαλ, συγγραφέας και σκηνοθέτης και η σύντροφός του, η χορεύτρια και τραγουδίστρια Έμμυ Χέννινγκς φθάνουν στην Ζυρίχη. Εκεί, πολύ κοντά στο σπίτι που έμενε ο Βλαντίμιρ Ουλιάνοφ, που λίγο αργότερα όλη η ανθρωπότητα θα τον μάθαινε ως Λένιν, τον Φεβρουάριο του 1916 ανοίγουν το Καμπαρέ Βολταίρ, το λίκνο του ντανταϊσμού: μια «καλλιτεχνική ταβέρνα», όπου συγκεντρώνονται μαζί με τον Μπαλ και την Χέννινγκς ο Μαρσέλ και ο Ζορζ Ζανκό, ο Τριστάν Τζαρά, ο Χανς Αρπ. Η βραδιά περιλαμβάνει μουσική, χορό, θεωρία, ποίηση, εικαστικά,μάσκες, κοστούμια και μανιφέστα. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς γίνεται η πρώτη και μοναδική έκδοση του Καμπαρέ Βολταίρ. Είναι ένα περιοδικό, που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει συνεργασίες του Αρπ, του Καντίνσκυ και του Μοντιλιάνι. Εκεί γίνεται για πρώτη φορά η χρήση του όρου «νταντά». Είναι μια τέχνη προκλητική, ριζοσπαστική, που στηρίζεται στον αυτοματισμό. Σπάσιμο κάθε γνωστής ως τότε φόρμας και προσπάθεια να «ξυπνήσουν» τον κοιμισμένο αστό.

Οι επικρατέστερες εκδοχές για την προέλευση του όρου «νταντα» είναι δυο: από τις συζητήσεις μεταξύ των Ρουμάνων Τζαρά και Ζανκό, όπου μεταξύ τους συχνά έλεγαν «ντα, ντα» (ναι, ναι) ή από τους Μπαλ και Χύλσενμπεκ που πήραν το όνομα νταντά από το ξύλινο αλογάκι στα γερμανικά.

Το νταντά επεκτείνεται από την Ζυρίχη σε όλη την Ευρώπη, κυρίως στη Γαλλία και τη Γερμανία, αλλά και στις ΗΠΑ. Στη Νέα Υόρκη ο Άλφρεντ Στίγκλιτς ανοίγει την γκαλερί «291», όπου εκθέτουν ο Μαν Ρέι και ο Μαρσέλ Ντυσάμπ. Στο Βερολίνο το 1917 δημιουργείται ένας κύκλος ντανταϊστών, που εκδίδουν περιοδικά προκαλώντας τον κόσμο. Ο Τριστάν Τζαρά έχει επαφές με το λογοτεχνικό κύκλο του Παρισιού. Επισκέπτεται τη γαλλική πρωτεύουσα το 1920 και συναντιέται με τον Λουϊ Αραγκόν, με τον Αντρέ Μπρετόν και τον Φρανσίσκο Πικάμπια. Λίγο αργότερα φθάνουν στο Παρίσι και οι Χανς Αρπ, Μαν Ρέι και Μαξ Ερνστ. Στο παρισινό νταντά προστίθενται και άλλοι, όπως ο Ελυάρ.

Η κίνηση του νταντά παρουσιάζεται στη διάρκεια του πολέμου ενώ κυριαρχούν άλλα ρεύματα στη λογοτεχνία, όπως ο εξπρεσσιονισμός ή ο συμβολισμός. Η ζωή του δεν διήρκεσε πολύ. Ήδη στα μέσα της δεκαετίας του 20 είχε ατονήσει. Ωστόσο το διάστημα ήταν αρκετό, για να ταράξει τα νερά. Λίγο αργότερα, πολλοί ντανταϊστές, με κορυφαία προσωπικότητα τον Μπρετόν, οδηγήθηκαν στον σουρρεαλισμό. Οι επιδράσεις του είναι φανερές στη λογοτεχνία των ετών που ακολούθησαν, ξεκινώντας από τη μοντέρνα ποίηση και φθάνοντας μέχρι το παράλογο.

Το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκει τον κόσμο να θέλει να ξεδώσει. Είναι η εποχή του τσάρλεστον και των «μπαιν μιξτ». Η μόδα αρχίζει να παίζει το ρόλο της, οι γυναίκες καπνίζουν χωρίς να ντρέπονται, βάφονται όλο και συχνότερα και η διασκέδαση βρίσκει την έκφρασή της στην Ευρώπη στο καμπαρέ και στις ΗΠΑ στην τζαζ.

Το καμπαρέ είναι ένας χώρος με μουσική, ποτά και ωραία κορίτσια. Και όχι μόνο… Είναι και χώρος σάτιρας. Αυτή η σάτιρα, η πολιτική και κοινωνική, είναι που έδωσε στο γερμανικό καμπαρέ την αίγλη του, που σήμερα έχει σχεδόν μυθοποιηθεί. Μεγάλοι συγγραφείς ασχολήθηκαν με καμπαρετίστικα νούμερα, μεγάλοι ηθοποιοί γεννήθηκαν στις πίστες. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Καρλ Φάλεντιν, που γύριζε τη Γερμανία στήνοντας καμπαρέ με την εκάστοτε παρτεναίρ του. Η σάτιρά του έσπαγε κόκκαλα και το ταλέντο του τον ανέδειξε ως έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του είδους.

Ο Φάλεντιν επηρέασε μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του 20ού αιώνα στο χώρο του θεάτρου: τον Μπέρτολτ Μπρεχτ. Ο Μπρεχτ θαύμαζε τον Φάλεντιν και αναφορές σ’ αυτόν υπάρχουν στα πρώτα του έργα και ιδιαίτερα στον «Μπάαλ». Η θεατρική μορφή που αρχικά πρότεινε ο Μπρεχτ επηρεασμένος και από το καμπαρέ παίρνει σάρκα και οστά όταν συνεργάζεται με τον μουσικό Κουρτ Βάιλ. Μας έδωσαν έργα που σήμερα είναι κλασσικά, όπως την «Όπερα της Πεντάρας» και την «Ακμή και παρακμή της πόλης Μαχαγκόνυ». Τα ανατρεπτικά κείμενα του Μπρεχτ δεν έτυχαν ιδιαίτερα καλής υποδοχής. Χαρακτηρίστηκαν αναρχικά και δίχασαν το κοινό. Ήδη από τότε ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας έκανε τη θεατρική του πρόταση, που στηρίζεται στο αποτέλεσμα της αποξένωσης, ή, όπως συνηθίσαμε να το λέμε στην Ελλάδα, στην αποστασιοποίηση.

Όταν 1933 ανεβαίνει στην εξουσία ο Χίτλερ, ο χώρος στενεύει για τους ανθρώπους αυτούς που φέρουν κάτι νέο στον γερμανικό πολιτισμό και όχι μόνο. Κινηματογραφικές ταινίες του Μπρεχτ και του Φάλεντιν κόβονται από τη λογοκρισία και πολλοί Γερμανοί καλλιτέχνες αναγκάζονται να καταφύγουν στο εξωτερικό. Ο Βάιλ με τη γυναίκα του τη Λότε Λένυα καταφεύγει στις ΗΠΑ. Εκεί καταφεύγει και ο Μπρεχτ, που από δω και πέρα θα περιπλανιέται συνεχώς, διαπιστώνοντας ότι τα έργα του αρέσουν στον κόσμο, αλλά όχι στο καθεστώς. Σε κανένα καθεστώς.

Το δρόμο της εξορίας επιλέγουν και πολλοί καλλιτέχνες του καμπαρέ, με εξέχουσα φυσιογνωμία τον συγγραφέα Χάινριχ Μαν. Αγαπημένος τόπος του προορισμού τους η γερμανόφωνη Ελβετία, κυρίως η Ζυρίχη, αλλά και το Παρίσι ή η Νέα Υόρκη. Η σάτιρά τους, καυστική απέναντι στο Ναζισμό, πολλές φορές γίνεται προφητική για τα δεινά που θα ακολουθήσουν.

Την ίδια περίοδο ανθεί και η γαλλική ρεβύ. Στα καμπαρέ της γαλλικής πρωτεύουσας φωτίζουν το στερέωμα αστέρια όπως ο Μορίς Σεβαλιέ. Οι Παριζιάνοι υποκλίνονται στο ταλέντο της Μιστεγκέτ, ενώ κάνει την εμφάνισή της η Ζοζεφίν Μπέκερ, που τρελαίνει τους άνδρες κάθε φορά που βγαίνει στη σκηνή.

Στην Ιταλία ο φασισμός ανεβαίνει στην εξουσία νωρίς, από τις αρχές της δεκαετίας του ’20. Η ελεύθερη έκφραση εκεί δεν είναι εύκολη. Πολλοί είναι οι καλλιτέχνες που προσεγγίζονται από το καθεστώς του Μουσολίνι. Ανάμεσά τους ο θεατρικός συγγραφέας Λουϊτζι Πιραντέλλο, που τα έργα του παίζονται σε όλη την Ευρώπη με εξαιρετική επιτυχία. Είναι ιδρυτικό στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου Τέχνης της Ρώμης το 1923. Το θέατρο αυτό κλείνει για οικονομικούς λόγους το 1928, αλλά ο Πιραντέλλο συνεχίζει να συνεργάζεται με το φασιστικό καθεστώς, μέχρι το 1934, όταν υφίσταται ο ίδιος της συνέπειες της λογοκρισίας, με την αυστηρή κριτική που του ασκούν οι αρχές για το λιμπρέτο μιας όπερας.

Η προπαγάνδα πάντοτε επιδιώκει να εκμεταλλευτεί την τέχνη και η άνοδος του φασισμού το κάνει πια ολοφάνερο. Από το χώρο του θεάτρου το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας προσέγγισε το 1933 το μεγάλο σκηνοθέτη Μαξ Ράινχαρτ. Εκείνος αντέδρασε διαφορετικά από τον Πιραντέλλο: Έφυγε για την Αυστρία όπου συνέχισε να εργάζεται μέχρι το 1937, οπότε επέλεξε το δρόμο της φυγής για τις ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ την περίοδο του μεσοπολέμου βιώνουν μια πραγματικότητα σε πολλά σημεία διαφορετική από τη γηραιά Ευρώπη. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος σήμανε για τους Αμερικανούς πολλούς νεκρούς, όχι όμως καταστροφές στη χώρα τους. Οι ΗΠΑ αρχίζουν να παίζουν έναν όλο και σημαντικότερο ρόλο στη διεθνή πολιτική, οικονομική και πολιτιστική σκηνή. Είναι η ελεύθερη χώρα, όπου καταφεύγουν οι Ευρωπαίοι που διώκονται από τα φασιστικά καθεστώτα, είναι η χώρα, όπου το «αμερικάνικο όνειρο» αποτελεί κυρίαρχη ιδεολογία και όπου όλα μοιάζουν εφικτά. Τα κτίρια ψηλώνουν και οι ουρανοξύστες γίνονται σήμα κατατεθέν της Νέας Υόρκης. Το Εμπάιαρ Στέητ Μπίλντινγκ, ίσως ο πιο ενδιαφέρων αρχιτεκτονικά, ολοκληρώνεται το 1931 – 32.

Κορυφαίος εκφραστής της τάσης να γίνει πραγματικότητα το ανέφικτο ήταν ο αεροπόρος Τσαρλς Λίντμπεργκ, που το Μάιο του 1927 κάνει την πρώτη υπερατλαντική πτήση: Πετάει με το αεροσκάφος του, το «Πνεύμα του Σαιν Λούις» από τη Νέα Υόρκη στο Παρίσι. Περισσότερα από 3600 μίλια σε 33,5 ώρες.

Η Αμερική χορεύει στους ήχους της τζαζ. Στη Μέκκα της τζαζ, τη Νέα Ορλεάνη, δημιουργούνται οι πρώτες μεγάλες μπάντες και ο ήχος τους κυριαρχεί παντού. Αυτό θα συνεχιστεί και τις επόμενες δεκαετίες. Ιδιαίτερη περίπτωση στο χώρο της τζαζ αποτελεί ο Τζορτζ Γκέρσουϊν. Ο Γκέρσουϊν εκτιμούσε, ότι η τζαζ είναι λαϊκή μουσική, που θα μπορούσε να δώσει την πρώτη ύλη για μια αμερικανική συμφωνική μουσική. Και προσπάθησε να το κάνει πράξη. Μας χάρισε τη «Γαλάζια Ραψωδία» (Rhapsody in Blue), την όπερα «Porgy and Bess» και τραγούδια, που γνώρισαν και γνωρίζουν συνεχώς επανεκτελέσεις.

Η εποχή αυτή της άνθισης της τζαζ ασκεί γοητεία ακόμα και σήμερα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο σύγχρονος αμερικανικός κινηματογράφος συχνά αντλεί απ’ αυτήν τα θέματά του. Η ποτοαπαγόρευση στις ΗΠΑ μας είναι ιδιαίτερα οικεία από ταινίες όπως το «Μπόνυ και Κλάιντ» ή το «Cotton Club». Η ελαφράδα του μεσοπολέμου δίνεται ανάγλυφα στο «Μεγάλο Γκάτσμπι», ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ. Είναι μια ελαφράδα, που θα χαθεί απότομα με το οικονομικό κραχ στις αρχές της δεκαετίας του ’30.

Ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ είναι μια χαρακτηριστική φυσιογνωμία αυτής της περιόδου. Στα μυθιστορήματά του καταγράφει «την εποχή της τζαζ». «Ήταν η εποχή των θαυμάτων, της τέχνης, της υπερβολής, της σάτιρας». Από καλή οικογένεια και ο ίδιος και η γυναίκα του, η Ζέλντα, έζησαν έντονα την περιπέτεια του μεσοπολέμου. Μια ζωή με σκαμπανεβάσματα, αφού η πλήρης αναγνώριση ήρθε για τον Φιτζέραλντ μετά το θάνατό του. Επιτυχίες, αποτυχίες, απόπειρες να ασχοληθεί με την καινούργια τέχνη του κινηματγράφου, αλλαγές κατοικιών ανάλογα με τις ανάγκες τους και την οικονομική τους δυνατότητα σε κάθε φάση της ζωής τους, γνωριμία με προσωπικότητες από το χώρο της τέχνης και της διανόησης τόσο στην Αμερική όσο και στο Παρίσι και στη Ρώμη.

Στο Παρίσι το 1924 – 25 ο Φιτζέραλντ συναντά τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, που τότε ακόμα ήταν άγνωστος στις ΗΠΑ ως λογοτέχνης. Είχε βέβαια ήδη κάνει καριέρα ως πολεμικός ανταποκριτής. Ο Φιτζέραλντ θαύμαζε τον Χέμινγουεϊ και γρήγορα έγιναν φίλοι.

Ο Χέμινγουεϊ είχε πάει στο Παρίσι ήδη από το 1921 και ήταν μέλος του κύκλου των διανοουμένων του Παρισιού, ανάμεσα στους οποίους ο Φορντ Μάντοξ και ο Έζρα Πάουντ, ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές του 20ού αιώνα. Από το πρώτο του κιόλας μυθιστόρημα, «Ο ήλιος ανατέλλει ξανά», που εκδίδεται το 1926, αναγνωρίζεται ως ένας από τους πιο αυθεντικούς εκπροσώπους της γενιάς του. Το μυθιστόρημα αυτό διαδραματίζεται στην Ισπανία, μια χώρα που ο Χέμινγουεϊ πραγματικά λάτρεψε.

Η Ισπανία αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση την περίοδο του μεσοπολέμου. Η ελευθερία στη χώρα αυτή είναι μια ευχάριστη πραγματικότητα τη δεκαετία του ’20 και οι τέχνες ευδοκιμούν. Ήδη έχει παρουσιαστεί στο χώρο της ζωγραφικής το φαινόμενο του Πάμπλο Πικάσσο.

Το 1921 πραγματοποιείται στη Μαδρίτη μια συνάντηση ιστορική για την παγκόσμια τέχνη. Στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της ισπανικής πρωτεύουσας σπουδάζουν τρεις νέοι, που ο καθένας άφησε τα σημάδια του στον 20ό αιώνα: ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, ο Σαλβαδόρ Νταλί και ο Λουϊς Μπουνιουέλ. Μένουν στη φοιτητική εστία. Ο ένας επηρέασε τον άλλο και οι διαπροσωπικές τους σχέσεις καθόρισαν σε ένα βαθμό και τις καλλιτεχνικές τους επιλογές.

Ο Λόρκα ήταν ένα ταλέντο πολυσύνθετο. Ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός. Ήδη είχε γράψει τα πρώτα του ποιήματα και μαζί με τον συνθέτη Μανουέλ ντε Φάλλια σχεδίαζαν ένα φεστιβάλ στη Γρανάδα.

Ο ποιητής, με το που γνωρίζει τον Νταλί, γράφει για τον ζωγράφο «με τη φωνή στο χρώμα της ελιάς». Ο ζωγράφος παύει να χρησιμοποιεί ως μοντέλο την αδελφή του. Τη θέση της παίρνει ο ποιητής.

Ο Νταλί παρατάει την Ακαδημία το 1926. Πάει στο Παρίσι και λίγο αργότερα κάνει μια έκθεση με κυβιστικά και νεοκυβιστικά έργα. Ο Λόρκα γράφει τη «Μαριάνα Πινέδα». Η συνεργασία του ζωγράφου με το σκηνοθέτη Λουϊς Μπουνιουέλ το 1929 μας δίνει τον «Ανδαλουσιανό Σκύλο». Ο σουρρεαλισμός στον κινηματογράφο.

Ο Λόρκα ταξιδεύει στις ΗΠΑ και στην Κούβα. Αργότερα πηγαίνει για λίγο στην Αργεντινή, όπου γνωρίζεται με το μεγάλο Χιλιανό ποιητή Πάμπλο Νερούδα. Πάντα όμως γυρίζει στην Ισπανία. Η μοίρα του είναι δεμένη με τη χώρα του. Γράφει μεγάλα ποιητικά θεατρικά έργα, ιδρύει έναν πλανόδιο θίασο, την «Μπαράκα» και δίνει παραστάσεις.

Λίγο νωρίτερα, το 1927, συμμετέχει σε μια κίνηση που έχει αναλογίες με την ελληνική «γενιά του ’30». Στην ισπανική «γενιά του ’27» συμμετέχουν ταλαντούχοι λογοτέχνες: Χόρχε Γκιγιέν, Πέδρο Σαλίνας, Βιθέντε Αλεϊχάντρε (αργότερα βραβεύτηκε με Νόμπελ), Λόρκα. Πρώτη φορά μετά τον 17ο αιώνα, τον χρυσό αιώνα της ισπανικής λογοτεχνίας, τόσοι άνθρωποι με τόσο ταλέντο.

Οι εξελίξεις στην Ισπανία θα τους διαλύσουν. Ο εμφύλιος πόλεμος θα τελειώσει με τη δικτατορία του Φράνκο. Η γενιά του ’27 θα σκορπίσει στην εξορία, κυρίως στη γειτονική Γαλλία. Ο Λόρκα δεν θα είναι πια ανάμεσά τους. Τον Αύγουστο του 1936, χωρίς να προηγηθεί καν δίκη, εκτελείται από τα στρατεύματα του Φράνκο στο Βιθνάρ, κοντά στη Γρανάδα. Ο φασισμός επεκτείνεται στην Ευρώπη. Και η τέχνη επηρεάζεται. Ο ισπανικός εμφύλιος και η καταστροφή ως πηγή έμπνευσης: Ο Πάμπλο Πικάσσο ζωγραφίζει την Γκουέρνικα.

Είναι μια εποχή επανάστασης στο χώρο της τέχνης. Στο χώρο του χορού η δύση δεν είχε προλάβει καλά – καλά να αφομοιώσει τα νέα στοιχεία που της έφεραν τα μπαλέτα του Ντιάγκιλεφ και ο Νιζίνσκυ και τώρα βλέπει τον κλασσικό χορό να ανανεώνεται. Η Μάρθα Γκράχαμ αλλάζει τις ποζισιόν του κλασσικού μπαλέτου, διευρύνει τη θεματολογία του και κάνει τη δική της τομή δημιουργώντας το σύγχρονο χορό.

Ο μεσοπόλεμος έφερε στο προσκήνιο μια τέχνη που τελικά κατάκτησε τις μάζες. Ο κινηματογράφος έκανε τα πρώτα του δειλά βήματα στις αρχές του 20ού αιώνα. Τα χρόνια της φρενίτιδας ανέδειξαν τη δύναμή του.

Οι βουβές ταινίες θα δώσουν τη θέση τους στις ομιλούσες. Οι ασπρόμαυρες στις έγχρωμες. Και οι θεατές απανταχού της γης θα γνωρίσουν νέα είδωλα.

Η βιομηχανία του κινηματογράφου ανθεί. Στην Ευρώπη κυρίαρχη είναι η γερμανική σχολή. Σημαντικές ταινίες γυρίζονται και στην ΕΣΣΔ, όπου η τέχνη, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση τίθεται στην υπηρεσία του λαού. Κορυφαίος σκηνοθέτης του σοβιετικού κινηματογράφου ο Σεργκέι Αϊζενστάιν.

Στη Μεγάλη Βρετανία παρουσιάζεται το φαινόμενο Χίτσκοκ, που το βεληνεκές του φθάνει ως τις μέρες μας. Στη Δανία ο Κάρλ Ντράγιερ δίνει τις βάσεις της Σκανδιναβικής σχολής.

Το κέντρο όμως είναι στις ΗΠΑ. Το Χόλλυγουντ παράγει σταρ, ενώ παράλληλα εισάγει και αφομοιώνει καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Ο Ροντόλφο Βαλεντίνο γίνεται αντικείμενο εκδηλώσεων λατρείας. Το παραμύθι του Ιταλού τυχοδιώκτη, που άφησε την πατρίδα του και ήρθε στην Αμερική κυνηγώντας το χρήμα συγκινεί το κοινό και κυρίως τις γυναίκες. Ο Βαλεντίνο ξεκίνησε ως Λατίνος εραστής, δίνοντας μαθήματα χορού σε κυρίες και κατάφερε με όπλο την εξωτική του εμφάνιση να γίνει πρωταγωνιστής στο Χόλλυγουντ. Ο «Γιος του Σεϊχη» σπάει ταμεία και όταν ο Βαλεντίνο πεθαίνει τον Αύγουστο του 1926 παρουσιάζονται φαινόμενα μαζικής υστερίας.

Εισαγόμενες από την Ευρώπη και δυο ακόμα μεγάλες σταρ της εποχής: η Γερμανίδα Μαρλένε Ντίτριχ και η Σουηδή Γκρέτα Γκάρμπο.

Η Μαρλένε Ντίτριχ αφήνει τη Γερμανία μετά τη μεγάλη επιτυχία που γνώρισε ο «Γαλάζιος Άγγελος» του Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ. Η ηδυπαθής Λόλα του γερμανικού καμπαρέ ερεθίζει την φαντασία των Αμερικανών που δημιουργούν από τη Μαρλένε μια αυθεντική βαμπ, μια μοιραία γυναίκα, που μεσουράνησε στις σόου μπίζνες για πολλές δεκαετίες.

Η Γκρέτα Γκάρμπο έφθασε στις ΗΠΑ τη δεκαετία του ’20. Αρχικά έπαιξε σε βουβές ταινίες. Ήταν από τις λίγες μεγάλες ηθοποιούς που άντεξε τη μεγάλη αλλαγή: τον ομιλούντα κινηματογράφο. Οι ταινίες της είχαν μεγαλύτερη επιτυχία στην Ευρώπη απ’ ότι στις ΗΠΑ. Οι ρόλοι της ήταν μοιραίες γυναίκες που μάγευαν πρίγκηπες, πλούσιους ευγενείς, συνήθως Ρωσσίδες.

Τη δεκαετία του ’30 γεννιέται η παράδοση του αμερικανικού μιούζικαλ. Το πιο διάσημο από αυτά είναι ο «Μάγος του Οζ» με την Τζούντι Γκάρλαντ. Τα τραγούδια της ταινίας αυτής ακούγονται ακόμα και γνωρίζουν επανεκτελέσεις.

Στις 16 Μαϊου του 1929 γίνεται η πρώτη απονομή των βραβείων Όσκαρ. Σεμνή και ταπεινή, η πρώτη τελετή εξελίχτηκε στην κορυφαία εκδήλωση της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας στις μέρες μας.

Το 1939 η Γκρέτα Γκάρμπο είναι υποψήφια για το Όσκαρ Α΄ γυναικείου ρόλου για τη «Νινότσκα». Δεν το παίρνει. Το κερδίζει η Βίβιαν Λη για το ρόλο της Σκάρλετ Ο’ Χάρα. Είναι η χρονιά, που μια ιστορική ταινία, το «Όσα παίρνει ο άνεμος» σαρώνει τα Όσκαρ. Είναι το τέλος της εποχής φρενίτιδας.

Την ίδια χρονιά έχουμε την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία. Είναι το ξεκίνημα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.